Όπως και στα περισσότερα χωριά και πόλεις έτσι και η Ομβριακή στα δύσκολα χρόνια της τουρκοκρατίας οι κάτοικοι προσπαθούσαν να επιβιωσουν διατηρώντας την χριστιανική τους πίστη,όπως φαίνεται και από διάφορες προσφορές τους σε μοναστήρια κυρίως όμως αυτό της Ρεντινας.
Το 1525 με την συνθήκη του ταγματος την οποία ο Σουλειμαν ο Μεγαλοπρεπης παραχώρησε διοικητική αυτονομία στα χωριά των Αγράφων και της Οθρυος, αυτονομία την οποία αργότερα κατηργησε ο Αλη Πασας.
Ο ατυχής ελληνοτουρκικος πόλεμος του 1897 ανάγκασε τους κατοίκους της Ομβριακης να εγκαταλείψουν το χωριό τους και να ακολουθήσουν τα υποχωρούντα στρατεύματα στην Λαμία.
Το χωριό τους καταλαμβανεται από τους Τούρκους και παραδίδεται στις φλόγες. Οι κάτοικοι 1 χρόνο μετά επιστρέφουν.
Στα χρόνια που ακολούθησαν η Ομβριακή είχε την μοίρα της υπόλοιπης Ελλάδος. Παγκόσμιος πόλεμος, Βαλκανικοι πόλεμοι, Μικρασιατικη εκστρατεία, έπος του ’40.
Ο φόρος αίματος που πλήρωσε η κωμόπολη ήταν δυσανάλογα μεγάλος σε σχέση με το μέγεθος της. Στη μνήμη των πεσόντων της Ομβριακής πριν λίγα χρόνια επί δημαρχειας Στέλιου Σύρου χτίστηκε στην κεντρική πλατεία του χωριού μνημείο το οποίο δεσπόζει όπου αναγράφονται όλα τα ονόματα των πεσοντων.
Για να θυμούνται οι παλιοί και να μαθαίνουν οι νεότεροι. Κάθε χρόνο την 25η Μαρτίου και την 28η Οκτωβρίου γίνεται κατάθεση στεφανων και ανάγνωση των ονομάτων των πεσόντων από μαθητές του Γυμνασίου του Δημοτικού και του Νηπιαγωγείου της Ομβριακής ενώ τηρείται ενός λεπτού σιγή στην μνήμη τους.
Άρθρο :Ντεβενέ Λίλη