Γράφει ο Λεωνίδας Πάσιος
Με τη θεατρική παράσταση «Το Σπίτι της Μπερνάρντα Άλμπα», βασισμένη στο ομώνυμο δραματικό έργο του Φεδερίκο Γκαρθία Λόρκα, ολοκλήρωσε τις δράσεις του για το φετινό καλοκαίρι ο Πολιτιστικός και Αθλητικός Σύλλογος του Δήμου Δομοκού.
Το έργο, το οποίο συνιστά το κύκνειο άσμα του Λόρκα, 86 χρόνια μετά το μαρτυρικό τέλος του μεγάλου Ισπανού θεατρικού συγγραφέα και ποιητή, θεωρείται αδιαμφισβήτητα ένα από τα κορυφαία έργα της παγκόσμιας δραματουργίας, έχοντας παρουσιαστεί ουκ ολίγες φορές και στη χώρα μας από μια πλειάδα Ελληνίδων ηθοποιών.
Πρόκειται για ένα εύληπτο έργο με ωμό, σκληρό περιεχόμενο, το οποίο παράλληλα, βρίθει συμβολισμών, σφυροκοπώντας από τα πρώτα κιόλας λεπτά ως το τέλος με μηνύματα το θεατή, προκαλώντας του άλλοτε συγκίνηση και προβληματισμό κι άλλοτε οργή κι αγανάκτηση. Όπως και τα υπόλοιπα δύο έργα που συμπληρώνουν την περίφημη τριλογία της «ισπανικής υπαίθρου», «Γέρμα» και «Ματωμένος Γάμος», καυτηριάζει πλείστα ζητήματα, όπως η προίκα, η θέση της γυναίκας στην κοινωνία και ο ρόλος της πλάι στον άνδρα, η μητριαρχία, η ενδοοικογενειακή βία και η κοινωνική καταπίεση. Με το εν λόγω δημιούργημά του που ακροβατεί ανάμεσα στον έρωτα και το θάνατο, ο Λόρκα μάς καλεί να διερωτηθούμε μέχρι που μπορεί να φτάσει μια μάνα προκειμένου να προστατέψει την τιμή και την εικόνα της οικογένειάς της.
Στο «Σπίτι της Μπερνάρντα Άλμπα» συναντούμε πέντε κόρες ανδράποδα της μητρός τους, φυλακισμένες σ’ ένα σπίτι που θυμίζει φρούριο και το νωπό πένθος έρχεται να επιβαρύνει ακόμη περισσότερο την ήδη αποπνικτική ατμόσφαιρά του. Η Αδέλα, η μικρότερη κόρη της οικογένειας, είναι εκείνη που θα συγκρουστεί με τη μητέρα της, θα πάψει να είναι πια πειθήνιο όργανό της και θα παραδοθεί στη δύναμη του έρωτα.
Την παράσταση πλαισίωσε ένας εννιαμελής θίασος, η θεατρική ομάδα Εστία Θεάτρου Ερινεώς Βόλου, υπό τη σκηνοθετική καθοδήγηση του Γιάννη Τράντα, ο οποίος με την ευρηματική ματιά και τη σκηνοθετική δεξιοτεχνία του απέδωσε φόρο τιμής στο Λόρκα, αντιμετωπίζοντας συγχρόνως με τον προσήκοντα σεβασμό το πρωτότυπο κείμενο.
Η σκηνική παρουσία, αρκετά επιμελημένη, επέτρεπε την εμβύθιση του θεατή. Ειδικότερα, τα σκηνικά, αν και λιτά, με τη συμβολή του ατμοσφαιρικού φωτισμού κατάφεραν να αποτυπώσουν το κλειστοφοβικό περιβάλλον μέσα στο οποίο ζουν οι ηρωίδες, ενώ εξίσου πολύτιμος και απαραίτητος για την κατανόηση συναισθημάτων και κομβικών σημείων του έργου ήταν ο ρόλος των ηχητικών εφέ και της μουσικής επένδυσης της παράστασης. Επίσης, τα ποδήρη, μελανόχρωμα φορέματα των ηρωίδων απέδιδαν το πένθος και την ταπεινότητά τους.
Όσον αφορά το υποκριτικό κομμάτι, θα μπορούσαμε να πούμε πως η παράσταση περιελάμβανε ως επί το πλείστον αψεγάδιαστες, αβίαστες ερμηνείες. Αν θελήσουμε να διακρίνουμε ορισμένες εξ αυτών, τότε αξίζει να αναφέρουμε πως ξεχώρισαν οι τρεις γυναίκες ηθοποιοί που υποδύθηκαν τους ρόλους της βάναυσης, τυραννικής Μπερνάρντα, της ατίθασης, επαναστατικής Αδέλα και της Πόνθια, της παραινετικής οικονόμου αντίστοιχα.
Συνελόντι ειπείν, το «Σπίτι της Μπερνάρντα Άλμπα» σε σκηνοθεσία Γιάννη Τράντα αποδείχθηκε μια αξιόλογη, σφιχτοδεμένη θεατρική παράσταση, χωρίς φλυαρίες και υπερβολές, διατηρώντας αμείωτο το ενδιαφέρον των θεατών. Με άλλα λόγια, το κοινό απήλαυσε μια ευχάριστη αυγουστιάτικη βραδιά με ένα μεστό θέαμα και πλούσια τροφή για σκέψη.