Η Κοινότητα Ομβριακής ανακοινώνει ότι την Τρίτη 13-7-2021 και ώρα 9.00 θα τελεστεί επιμνημόσυνη Δέησα στην θέση Μαγούλα υπέρ των εκ τελεσθέντων από τα ναζιστικά στρατεύματα κατοχής.
Το ιστορικό της ημέρας.
Εν τω μεταξύ στα Μεταλλεία στην εκκλησία της Αγία Βαρβάρας, οι μελλοθάνατοι περίμεναν την ώρα του μαρτυρίου όλοι κάναν το σταυρό τους ζητώντας από την Παναγιά να τους σώσει. Όμως οι δήμιοι είχαν άλλη γνώμη. Την άλλη μέρα στις 13 Ιουλίου 1943, οι όμηροι σπρώχνονται από τους Γερμανούς με τις κάννες των όπλων και επιβιβάζονται σε δύο αυτοκίνητα με κατεύθυνση τον τόπο μαρτυρίου την Μαγούλα.
Ο Νίκος Κακλής που βρισκόταν πολύ κοντά κοντά, μας μεταφέρει από πρώτο χέρι τι συνέβη. << Ήμουν με τα πρόβατα στα Φουνταλέικα, 800 μέτρα από τον τόπο εκτέλεσης μαζί με τον Μήτσο Λ. Σακελλαρίου ( Σκουτή), που ήθελε να θερίσει και να δέσει και είδα ακριβώς όλη την σκηνή, που έγινε γύρω στις 9 το πρωί. Δύο αυτοκίνητα σταμάτησαν στο σημερινό μνημείο. Αμέσως βλέπουμε έναν, να πηδάει από το αυτοκίνητο και να τρέχει πολύ γρήγορα, κάνοντας ελιγμούς, με κατεύθυνση προς Ξυνιάδα. Οι Γερμανοί έβαλαν με τα όπλα εναντίον του αλλά δεν τον πέτυχαν. Έπεσε σε μία σούδα και εξαφανίστηκε. Ήταν ο Θοδωρής Χατζιάρας ή Λελής ή Σαϊτούρας. Τον αποκαλούσαν Σαϊτούρα, γιατί έτρεχε πάρα πολύ γρήγορα. Αμέσως οι Γερμανοί κατευθύνθηκαν προς την γέφυρα, όπου ήταν ένα τσαρδάκι και κοιμόταν δύο παιδιά από το Καλαμάκι που φύλαγαν τα γελάδια, ο Γιώργος και ο Βασίλης Τσιάκας. Σήκωσαν τα όπλα και γάζωσαν τα δύο ανυπεράσπιστα παιδιά. Την στιγμή εκείνη φάνηκε μία πλαγιοφυλακή από τα Μεταλλεία. Φωνάζει ο Μήτσος Σκουτής. Γερμανοί! Γερμανοί! Αμέσως πηδάμε στην σούδα και εξαφανιστήκαμε. Αυτοί κατευθύνθηκαν στην συνέχεια προς την ομάδα των Γερμανών με τους ομήρους. Μαζί τους ήταν και ο Έλληνας Διευθυντής των Μεταλλείων Κογιαβίνας, ο οποίος για δεύτερη φορά προσπαθούσε εναγωνίως να σώσει τους εργάτες, δίνοντας υπόσχεση στους Γερμανούς ότι τους γνωρίζει και εργάζονται σε αυτόν. Τελικά μπόρεσε και έσωσε κάποια άτομα. Τους άλλους τους έστησαν μπροστά στο εκτελεστικό απόσπασμα και σε λίγα λεπτά άφησαν την τελευταία τους πνοή από τις ριπές των γερμανικών πολυβόλων. Στο τέλος ακολούθησε και η χαριστική βολή. Η θηριωδία είχε συνετελεστεί. Για άλλη μία φορά η αιματοβαμμένη Ομβριακή, πλήρωνε βαρύ φόρο αίματος 12 παλικαριών της.>>
Η είδηση έπεσε σαν βόμβα στο χωριό, ο πόνος αβάστακτος, η οδύνη απέραντη. Ήμουν παιδί 6 χρονών, αλλά έχω ακόμη βαθιά στην μνήμη μου την σκηνή δύο αδελφών, της Αλισσάβας και Αριστέας Ζαχαρή που κατηφορίζοντας από το σπίτι τους στο τέλος του χωριού, έτρεχαν και σπάραζαν από πόνο για τον χαμό των δύο αγαπημένων τους αδελφών Γιώργου και Μέλτη Ζαχαρή. Η ταφή των εκ τελεσθέντων έγινε την ίδια μέρα στον τόπο εκτέλεσης.
Αμέσως μετά την απελευθέρωση στήθηκε το εικονιζόμενο μνημείο Ηρώων.
Ένα άλλο θύμα από την Ομβριακή ήταν ο Αντώνης Κάκκος, τον οποίον οι Γερμανοί συνέλαβαν στην Λαμία και σκότωσαν στην Λειβαδιά.
Aκολουθήστε το mirmidones.gr σε facebook instagram και YouTube