Άδραξα την ευκαιρία να γράψω αυτή την επιστολή εξ’ αφορμής της εξαιρετικής ταινίας του κ. Τάσου Μπουλμέτη «Νοτιάς». Όσοι δεν είδα την ταινία, ας σπεύσουν να την χαρούν.
Να ευλογηθούν από τα νάματα της έμπνευσης αυτού του ανθρώπου. Ταινία – ύμνος για της γενιά της μεταπολίτευσης. Τοιχογραφία μιας Ελλάδας με μια φλόγα και μια απόκοσμη γοητεία που δεν υπάρχει πια. Ελλάδα της χειροποίητης ζωής και των ευγενών οραμάτων κι όλα αυτα με την αχλή του μύθου να τα διέπει. Ο μύθος που είναι το κινουν αίτιο της Ιστορίας, μιας Ιστορίας που είναι το σύνολο των μικρών μας προσωπικών ιστοριών, οι οποίες τέμνονται με την μεγάλη Ιστορία που εξελίσσεται γύρω μας.
Μια εποχή που τα πανεπιστήμια και οι ταβέρνες παράγουν πολιτική και γεννούν έρωτες τυλιγμένους με μύθους. Το κακό με τους μύθους είναι ότι μερικές φορές διαψεύονται και τα όνειρα μένουν ανεκπλήρωτα. Ίσως κάποιοι να γεννιούνται ξέροντας ότι είναι αναλώσιμοι. Χαρακτηριστικό παράδειγμα, στο πεδίο της πολιτικής είναι η προσωπικότητα του Ανδρέα Παπανδρέου που βασικό του προσόν ήταν η ικανότητα του να είναι ένας story teller, ένας άριστος κατασκευαστής ιστοριών που μας έμαθε να ονειρευόμαστε.
«Αξίζει φίλε να ζεις για ένα όνειρο και ας είναι η φωτιά του να σε κάψει» όπως ισχυρίστηκε κι ο Άλκης Αλκαίος. Συγχαρητήρια κ. Μπουλμένη για την τόλμη σας και την ηθική σας. Γιατί πολλές φορές η αισθητική είναι ηθική.
«Το που θα τοποθετήσεις την κάμερα είναι θέμας ηθικής».Νομίζω συμφωνεί και ο Ζαν-Λυκ Γκοντάρ.
Με εκτίμηση,
Μακαρές Δημήτριος
Φιλόλογος
