Αφορμώμενος απο την μαύρη επέτειο της δικτακτορίας των συνταγματαρχών την 21η Απριλίου 1967 ήθελα να επιχειρήσω μια μεταπολιτευτική αναδρομή προσωπικής εκτίμησης και οπτικής για να μετρήσουμε δημοκρατικά κέρδη και ζημίες.
Κατ’αρχάς το πολυθρύλητο διάστημα 1967-1974 πολλοί είχαν μάθει να συνυπάρχουν με την κατάργηση των ατομικών δικαιωμάτων τους. Δεν ήταν μαζική η αντίσταση όσο αφήνεται να παρουσιαστεί και δεν μπαίνουν τόσοι πολλοί στο κάδρο της. “Οι ήρωες προχωρούν στα σκοτεινά” που έλεγε και ο Γ. Σεφέρης. Σίγουρα υπήρξε μια διεθνής υποκίνηση ( ψυχολογική και οικονομική ) , όπου κάποια στιγμή έπαψε να υπάρχει και σίγουρα κάποιοι πλήρωσαν με το αίμα τους.
Όταν ο Κ. Καραμανλής έπαιρνε το αεροπλάνο του, Β. ζισκαρ ντ’Εστέν και προσγειωνόταν στην Αθήνα, έμελλε να ήταν αυτός που θα οραματιζόταν μια ευρωπαική προοπτική για την χώρα και θα πετύχαινε την ένταξή της στον ανεπτυγμένο κόσμο, ξεκινώντας , μια περίοδο δημοκρατικής ομαλότητας με έντονη παρ’όλα αυτά την ύπαρξη μιας αστυνομικής βίας. Κι ύστερα όταν ο Α. Παπανδρέου που εμπέδωσε την έννοια της δημοκρατίας στην χώρα μας, αυτή η χαρισματική φυσιογνωμία του 20ου αιώνα που έβγαλε στην επιφάνεια από το περιθώριο στο οποίο βρισκόταν τον μισό ελληνικό πληθυσμό που βρισκόταν στους ηττημένους του εμφυλίου πολέμου και που δεν είχε μερίδιο στους νόμους της εξουσίας. Ήταν εκτός των πολλών άλλων, ο πρώτος που εντόπισε τις ευρωπαικές παθογένειες στηριγμένος βέβαια σ’έναν κανταφικό εθνισμό λυρισμό και σε μια αισθητική χαμηλού γούστου.
Έπειτα η περίοδος Κ. Μητσοτάκη που συνέπεσε με μια οσμή σκανδαλολογίας. Μια περίοδος σχετικά οικομικής συγκράτησης με ορισμένες όμως φιλελεύθερες ανθρωπιστικές λογικές.Αργότερα με τα σκάνδαλα να κυριαρχούν στην πολιτκή της χώρας η πολιτική ανάσταση του ήδη βαριά άρρωστου Α. Παπανδρέου για να συντρίψει τν Ελληνική Δεξιά, σύμφωνα με τον εθνικό μας λυρισμό.
Έπειτα η περίοδος Κ. Σημίτη με έντονο το εκσυγχρονιστικό άρωμα εκείνης της εποχής , με τεχνοκρατικούς, αντιλαικούς ανθρώπουςμε τους οποίους πετύχαμε πολλές εθνικές ευρωπαικές επιτυχίες ( Ο.Ν.Ε. , Κύπρος στην Ε.Ε. , Ελσίνκι 0 που άφησαν όμως πίσω τους μια τεράστια παραοικονομία και κάποιους ευνοουμένους επιχειρηματικούς κύκλους που πήραν στα χέρια τους το παιχνίδι της εξουσίας.
Ακολούθως , ο πολλά υποσχόμενος νέος Κ. Καραμανλής ο μικρότερος, που απεδείχθει παρά τις μεγαλόστομες διακηρύξεις του παντελώς ανίκανος να διαχειριστεί την εξουσία. Σκάνδαλα επί σκανδάλων κι ένα πελατειακό κράτος το οποίο διόγκωσε τα ελλείματα και το χρέος σε υπερδιπλάσιο βαθμό.
Και έτσι φτάνουμε στον αδικημένο της Ιστορίας Γ. Παπανδρέου, ο οποίος καλείται να επωμιστεί ευθύνες που δεν του ανήκουν, έχοντας όμως κάποιες στην αρχή αδυναμίες κατανόησης του προβλήματος. Ο μακράν πιο καινοτόμος, αδιάφθορος και προοδευτικός, που έχουμε στην Ελλάδα και που άφησε πίσω του σημαντικές ρυθμίσεις ( Διάυγεια, ηλεκτρονική συνταγογράφηση, παιδεία, Καλλικράτης ) έμπλεξε στο πιο θολό οικονομικό τοπίο και ανετράπη απο έναν εσμό επιχειρηματικών – μιντιακών – πολιτικών συμφερόντων.
Τέλος τώρα ζούμε στην πλήρη διαστρεύλωση της έννοιας Αριστερά με την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ με τις ιδεοληπτικές αντιλήψεις τουε σε όλα τα μεγάλα ζητήματα. Πολιτικοί μπρονταλισμοί , δημοψηφίσματα με θολό πρόταγμα και με ατελείωτες συζητήσεις, ανικανότητα διαχείρισης προσφυγικού, δήθεν σκληρές διαπραγματεύσεις, απόψεις όπως η αριστεία είναι ρετσινιά.
Υ.Γ. : Αναπαυθείτε εν ειρήνη Γερ. Αρσένη , Γ. Βόγλη, Γίοχαν Κρόιφ, Ντέιβιντ Μπόουϊ γιατί η μνήμη είναι εδώ.
Σας ευχαριστώ,
Δ. Μακαρές
