Νότιο ανατολικά της Ομβριακης Δομοκου βρίσκεται το εγκαταλελειμενο πια μεταλλειο χρωμιτη. Σύμφωνα με την παράδοση οι καλλιεργητες της περιοχής παραπονιουνταν ότι ‘στραβωναν τα ηνία τους’ και έτσι άρχισαν οι πρώτες σκέψεις για εξορυξη του χρωμιτη αφού με την εξέταση του χωματος αποδείχθηκε ότι πρόκειται για ένα μεταλλευμα που το όνομα του το πήρε από μέταλλο που περιέχει χρώμιο.
Τα μεταλλεια ανηκαν από το 1908 στην οικογένεια Καρατζα από το Δομοκο ενώ στη συνέχεια αγοράστηκαν από την Εταιρεία “Μεταλλευτική”.
Λειτουργησαν σχεδόν χωρίς να σταματήσουν από το 1908 έως και το 1961. Ιδιαίτερη μέριμνα έδειξαν οι Γερμανοί κατά την διάρκεια της Κατοχής για την λειτουργία τους. Το μεταλλευμα μεταφερονταν με ειδικό τρενάκι έως το σιδηροδρομικο σταθμό Αγγειες και από εκεί με τρένα.
Στα μεταπολεμικα χρόνια (1953) τα μεταλλεια κατείχε γερμανική εταιρεία. Στην εξορυξη δούλευαν πάνω από 400 Έλληνες εργάτες σε υπογειες σηραγγες με μικρό ημερομισθιο.
Η πρώτη παραγωγή χρωμιτη από τα μεταλλεια Ομβριακης στην Ελλάδα το 1976 ήταν 450.000 τόνοι πυριμαχου ενώ το 1979 ήταν 30.000 τόνοι.
Τελευταίος ιδιοκτήτης τους ήταν ο Σκαλιστηρης ο οποίος είχε στην κατοχή του τα μεταλλεια και σε άλλα μέρη της χώρας. Από τις εξαγωγές εμπλουτισμενου χρωμιτη και σιδηροχρωμιου την περίοδο 1989 – 1991 η Ελλάδα ωφεληθηκε σε συνάλλαγμα που ξεπερνούσε τα 5 δις δρχ (14.700.000 €).
Το 1992 πάρα τις βελτιώσεις εξορυξης και μεταλλουργιας (περίοδο που εργαζόταν ένα μεγάλο μέρος των κατοίκων των γύρω περιοχών) ανεσταλη κάθε μεταλλευτική δραστηριότητα λόγω της παγκόσμιας κρίσης των ορυκτών πρώτων υλών. Το 1993 σταμάτησε οριστικά λόγω και των προβλημάτων της παραγωγού εταιρείας αλλά και του διεθνούς ανταγωνισμού.
Τα Μεταλλεια είναι πλέον οικισμός και υπάγεται στο Δ. Δ Ομβριακης του Δήμου Δομοκου, διαμενουν λίγες οικογένειες οι οποίες προσπαθούν να διατηρησουν και να αναδειξουν όσο γίνεται αυτή τη μικρή περιοχή. Αξια επίσκεψης είναι η επιβλητική εκκλησία της Αγίας Βαρβάρας….
ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ :ΝΤΕΒΕΝΕ ΛΙΛΗ
