Γ. Οικονόμου στο Regional Growth Conference: Η Ελλάδα χρειάζεται να γίνει παραγωγικά και αμυντικά αυτοδύναμη – Η ΕΕ χρειάζεται να τρέξει για να καλύψει την υστέρησή της στο διεθνή ανταγωνισμό
Ο Βουλευτής ΝΔ και πρώην Υπουργός, Γιάννης Οικονόμου, συμμετείχε σε συζήτηση στο Regional Growth Conference, στη θεματική «Ευρώπη και Ηνωμένες Πολιτείες: Συμμαχία, Συνεργασία, Σταθερότητα
Η συνεδρία θα επικεντρωθεί στο διαρκώς μεταβαλλόμενο γεωπολιτικό περιβάλλον, τις προκλήσεις ασφάλειας και τη συνεργασία μεταξύ
Ευρώπης και Ηνωμένων Πολιτειών».
Αναφερόμενος στο γεωπολιτικό περιβάλλον, ο Γιάννης Οικονόμου τόνισε ότι «είναι ολοφάνερο ότι οι ΗΠΑ του προέδρου Τραμπ επενδύουν στην σκληρή κι όχι την ήπια ισχύ. Αυτό δείχνει την αγωνία για άμεσο αποτέλεσμα. Οι ΗΠΑ έχουν αντιληφθεί ότι κινδυνεύουν να υποσκελιστουν από την Κίνα, η οποία έχει διακηρυγμενο στόχο το 2049 να ηγείται σε κάθε επίπεδο. Οι ΗΠΑ πρέπει να διατηρήσουν την επιστημονική πρωτοπορία, αν θέλουν να ηγούνται. Γιατί η επιστήμη μεταφράζεται σε στρατιωτική ισχύ και μετά σε ανάπτυξη. Το λάθος πού κατά τη γνώμη μου γίνεται , , είναι ότι προτάσσετε η οικονομία έναντι της επιστήμης. Η αμερικανική κυβέρνηση δεν κατανοεί επαρκώς το μετασχηματισμό εντός της Κίνας: η Κίνα έχει μεταφέρει όλη τη φτηνή παραγωγή στην Αφρική και στο κινέζικο έδαφος παράγεται πια υψηλή τεχνολογία. Αν αληθεύουν όσα μαθαίνουμε για τα κινέζικα όπλα στον πόλεμο Ινδίας – Πακιστάν, τότε είναι κατανοητό πώς συνδέεται η τεχνολογική πρωτοπορία με τη στρατιωτική ισχύ. Οι Κινέζοι αξιωματούχοι λένε συνεχώς ότι με τον Τραμπ θα τα βρουν εύκολα πολιτικά. Στα οικονομικά θα δυσκολευτούν. Κι αυτό είναι αποκαλυπτικό σε τι κόσμο βρισκόμαστε. Η ισχύς αντικαθιστά το δίκαιο. Η Ευρώπη βρίσκεται σε περιδίνηση. Δεν έχει πια ούτε οικονομικό ούτε επιστημονικό πλεονέκτημα. Επίσης, βασίστηκε στην αφελή παραδοχή ότι δεν χρειάζεται να παράγει βασικά αγαθά, διότι θα τα εισάγει εύκολα. Η Ευρώπη σήμερα είναι γεωστρατηγικά γυμνή, σε κάθε βασικό τομέα. Επίσης, η ηγεσία της ΕΕ μοιάζει να μην θέλει να δει ότι η ιδεολογική πυξίδα έχει στραφεί προς το συντηρητισμό. Οι κυρίαρχοι λαοί αυτό δείχνουν. Η ΕΕ μιλά για τα προβλήματα του σήμερα με τη γλώσσα του χτες. Ο Τραμπ δεν πιστεύει ότι μπορεί να βασιστεί στην Ευρώπη στον αγώνα του ενάντια στην Κίνα. Για αυτό και πασχίζει να πάρει με το μέρος του την Ρωσία, η οποία είναι κρίσιμος μπαλαντέρ στο παιχνίδι που ο Τραμπ παίζει. Η ΕΕ δεν έχει σκληρή ισχύ σε ένα κόσμο που η ήπια ισχύ υποβαθμίζεται. Η απώλεια της Μεγάλης Βρετανίας είναι τρομακτικό πλήγμα για την Ευρώπη. Στον κόσμο αυτό, η ΕΕ, ως δύναμη λογικής, αρχών και αξιών, αντιμετωπίζει πρωτοφανείς κλυδωνισμούς και δομικά προβλήματα. Σε ένα κόσμο που διέπεται από τη real politik (ρεάλ πολιτίκ) το να επιμείνεις να πολιτεύεσαι με αρχές και αξίες δεν μπορεί να είναι αποτελεσματικό. Από την άλλη, το να υιοθετήσεις τις πρακτικές των άλλων, σημαίνει ότι αλλοτριώνεσαι και γίνεσαι κάτι άλλο από αυτό που θα έπρεπε να είσαι. Απομακρύνεσαι από τις αρχές και τις καταστατικές αξίες που σε έκαναν μεγάλο και σε έφεραν έως εδώ. Αυτό είναι ένα δίλημμα που καλείται να απαντήσει η ΕΕ και αρκετές χώρες μέλη: ο σκοπός αγιάζει τα μέσα; Η Ελλάδα οφείλει να καταλάβει ότι τη δύσκολη ώρα θα είναι μόνη της και θα πρέπει να μπορεί να στηριχθεί στις δικές της δυνάμεις. Μιλάμε, και σωστά, για εθνική άμυνα. Του έθνους δηλαδή. Δεν λέμε για διεθνική άμυνα, ούτε ποτέ δούλεψε αυτό. Χρειάζεται άμεσος παραγωγικός αναπροσανατολισμός της χώρας, ώστε να παράγουμε ο,τι χρειάζεται για την ασφάλεια μας: τρόφιμα, φάρμακα, υλικά, όπλα».
Σχετικά με τη συνεργασία μεταξύ Ευρώπης και ΗΠΑ, σημείωσε ότι «η Ευρώπη δείχνει αδύναμη παραπαίουσα κακομαθημένη. Το ηθικό της είναι χαμηλό. Μοιάζει να μην διεκδικεί τίποτα άλλο από τον σύγχρονο κόσμο έκτος από την επιβίωση της. Αυτό είναι ιδιαιτέρως προβληματικό για όλους και για εμάς τους Έλληνες ακόμα περισσότερο. Στην Ευρώπη χρωστάμε την ύπαρξη μας, σε αυτή χρωστάμε την προαγωγή μας από μια βαλκανική απομόνωση σε μια κοινότητα που μας επιτρέπει να συνομιλούμε με την παγκοσμιότητα. Ελάχιστοι είναι οι Ευρωπαίοι διανοούμενοι ή επιχειρηματίες που εμπνέουν και ξαφνιάζουν. Η Ευρώπη ανέδειξε πολιτικές ηγεσίες κατάλληλες να διαχειριστούν την ειρήνη, την δημοκρατία τον πολυπολιτισμό κοινώς την κοινωνική χαλαρότητα που επέτρεψε την ανάδειξη δικαιωματιστών όλων των ειδών. Από τους βίγκαν και τους ποδηλάτες, έως τους οπαδούς του κοινωνικού φύλου. Δεν μπόρεσαν να διαβάσουν την επέλαση του λαϊκισμού ούτε είχαν τα αντανακλαστικά να αντιδράσουν στις απειλές του κόσμου μας: Την ταχεία απώλεια πληθυσμού , το αβυσσαλέο άνοιγμα της κοινωνικής ψαλίδας (σήμερα το πλουσιότερο 1% κατέχει σχεδόν το μισό παγκόσμιο πλούτο), την υποβάθμιση του περιβάλλοντος , τη καθίζηση του βιοτικού επιπέδου , τη κακή ηγεσία, το διοικητικό χάος, η χαλάρωση των νόμων και της τάξης, τα εξωτερικά σοκ – εισβολές, πόλεμοι , φυσικές καταστροφές. Οι Ευρωπαίοι ηγέτες πρέπει να καταλάβουν ότι έπειτα από 70 χρόνια η Αμερικανή τροφός αφήνει τα παιδιά που έχει μεγαλώσει. Η Ευρώπη οφείλει να περάσει από την περίοδο της ανέμελης εφηβείας , στην περίοδο της ωριμότητας
Το 1979, στο Ζάππειο, ο Κωνσταντίνος Καραμανλής είχε σκιαγραφήσει αυτές τις θεμελιώδεις αξίες: «Ο πολιτισμός της (Ευρώπης) είναι σύνθεση του ελληνικού, του ρωμαϊκού και του χριστιανικού πνεύματος. Μια σύνθεση, στην οποία, όπως είπα και άλλοτε, το ελληνικό πνεύμα εισέφερε την ιδέα της ελευθερίας, της αλήθειας και της ομορφιάς. Το ρωμαϊκό πνεύμα την ιδέα του κράτους και του δικαίου. Και ο Χριστιανισμός την πίστη και την αγάπη… Αν θέλουμε να είμαστε ειλικρινείς, η Ευρώπη του 2025 αξιακά έχει ξαστοχήσει, θα έλεγα, και υπολείπεται των καταστατικών της αρχών και αξιών.
Όπως φάνηκε σε αλλεπάλληλες εκλογικές αναμετρήσεις των τελευταίων ετών, σε εθνικό και πανευρωπαϊκό επίπεδο, οι πολίτες δεν είναι ευχαριστημένοι από την πορεία που έχει χαράξει η ΕΕ, της οποίας ο κεντρικός μηχανισμός μοιάζει να μην κατανοεί -ή ακόμα χειρότερα να μην υπολογίζει- ούτε τις προτεραιότητες, ούτε τα μείζονα προβλήματα των πολιτικών κοινωνιών της. Απαίτηση των καιρών είναι η ανοικοδόμηση της Ευρώπης με πυξίδα την πλήρη αυτονομία της. Προφανώς, για την επίτευξη του στόχου χρειάζονται πολιτικές ενεργειακής, τεχνολογικής, αμυντικής, επισιτιστικής αυτονομίας. Αλλά το θεμέλιο για να γίνουν όλα αυτά είναι η αναβίωση της ευρωπαϊκής πολιτικής και ηθικής παράδοσης. Και από την άλλη πλευρά οι πολιτικές ηγεσίες αλλά και οι κοινωνία των πολιτών σε ΗΠΑ και Ευρώπη οφείλουμε να αντιληφθούμε ότι η Δύση δεν είναι μόνο ένας γεωγραφικός ορισμός, αλλά συνιστά μια γεωπολιτική δύναμη, και ένα σύστημα αξιών. Πάνω σε αυτές θεμελιώθηκαν κοινά συμφέροντα και αρχές, όπως το κράτος δικαίου, το ελεύθερο εμπόριο, η δημοκρατία, η αντίσταση στην τυραννία και η συνεργασία για την αντιμετώπιση παγκόσμιων προκλήσεων όπως η κλιματική αλλαγή. Η διατλαντική ατζέντα αδυνατίζει και διακυβεύεται η δυτική ενότητα δίχως ο ήχος των πλησιαζόντων γεγονότων να μπορεί να μεταφρασθεί σε ορθολογικές πολιτικές. Το ζητούμενο σε μια καινούρια στιγμή για το δυτικό.