Τα περιστατικά βίας στα πανεπιστήμια είναι πολλά και αρκετά από αυτά δεν φτάνουν στην κοινή γνώμη, καθώς επικρατεί μιθριδατισμός: αναδεικνύονται και απασχολούν έντονα μόνο τα αιματηρά ή τα εντυπωσιακά.
Τα υπόλοιπα, παρότι εξίσου θλιβερά, θεωρούνται, κάκιστα, μέρος της καθημερινότητας.
Ενώ η θέσπιση της Πανεπιστημιακής Αστυνομίας ήταν στη σωστή κατεύθυνση, ο νόμος είχε δομικά προβλήματα που κατέστησαν δύσκολη την εφαρμογή του. Χρειάζεται, συνεπώς, ένας νέος νόμος, που θα θεραπεύει τα προβλήματα του προηγούμενου.
Παράλληλα, οφείλω να πω ότι τα κεντρικά ΑΕΙ της χώρας, στα οποία εντοπίζεται το πρόβλημα, υπονόμευσαν το εγχείρημα της Πανεπιστημιακής Αστυνομίας με προσχήματα και κωλυσιεργίες. Η αλήθεια είναι ότι οι διοικήσεις των μεγάλων κεντρικών ΑΕΙ, στη μεγάλη πλειοψηφία τους, δεν κάνουν όσα πρέπει για να επιλύσουν το πρόβλημα της βίας και της ανομίας.
Οι αρχές των Πανεπιστημίων γνωρίζουν λεπτομερώς ποιοι είναι οι κατειλημμένοι χώροι στα κτήριά τους και ποιες ομάδες τους διαχειρίζονται. Εξάλλου, σε όλα αυτά τα στέκια υπάρχουν ταμπέλες και φυσική παρουσία προσώπων σε ώρες μαθημάτων.
Η ΕΛΑΣ, με τη σειρά της, γνωρίζει ότι οι χώροι αυτοί είναι πολύ περισσότεροι από όσους τα ίδια τα ΑΕΙ παραδέχονται πως βρίσκονται υπό την εξουσία ακραίων ομάδων. Και φυσικά, όποτε ζητήθηκε η συνδρομή της ΕΛΑΣ, τα στέκια αυτά εκκενώθηκαν.
Το βασικό ζήτημα είναι ότι την επόμενη σχεδόν μέρα επανακαταλαμβάνονται.
Μια άλλη αλήθεια είναι ότι αυτές οι ομάδες που ασκούν βία στα πανεπιστήμια είναι πια ολιγομελείς. Το ρωμαλέο φοιτητικό κίνημα, όπως το ονόμαζε ο πρώην Υπουργός Κ. Γαβρόγλου, πνέει τα λοίσθια. Το ποσοστό των φοιτητών που συμμετέχει στα συνδικαλιστικά υπολείπεται αρκετά του 10%.
Και αυτοί που ασκούν βία οποιασδήποτε μορφής είναι λίγες εκατοντάδες στην Αθήνα, τη Θεσσαλονίκη, την Πάτρα και το Ηράκλειο. Είναι λίγα γνωστά πρόσωπα, που μεταφέρονται από Σχολή σε Σχολή . Οι διοικήσεις των ΑΕΙ γνωρίζουν καλά τους περισσότερους, καθώς συχνά-πυκνά συνομιλούν μαζί τους. Εμφανίζονται ακόμα και σε συνεδριάσεις με το όνομά τους.
Και αρκετές φορές αυτές οι «συλλογικότητες» αναλαμβάνουν δημόσια την ευθύνη ακτιβισμών και υπογράφουν τις καταστροφές της δημόσιας περιουσίας.
Τέτοια φαινόμενα δεν μπορούν να αντιμετωπιστούν με εταιρείες φύλαξης, ούτε με επιστάτες. Η Πανεπιστημιακή Αστυνομία είναι απαραίτητη. Αλλά αυτή τη φορά ,αλλιώς. Χρειάζεται να εγκατασταθεί στα μεγάλα κεντρικά ΑΕΙ, με πλήρη επιχειρησιακή και υλικοτεχνική στήριξη.
Να υπάγεται απευθείας στην ΕΛΑΣ. Οι διοικήσεις των ΑΕΙ δεν θέλησαν να είναι μέρος της λύσης και προτιμούν -με ποικίλους τρόπους- να παραμένουν μέρος του προβλήματος.
Η Πολιτεία οφείλει να κόψει το γόρδιο δεσμό, γιατί δεν υπάρχει περίπτωση λύσης του.
Πέραν των ποινικών κυρώσεων όσων συλλαμβάνονται να εκτελούν φθορές ή πράξεις βίας, τα ΑΕΙ οφείλουν να επιβάλλουν βαρύτατες κυρώσεις στα πρόσωπα που καταστρέφουν ή ασκούν οποιαδήποτε μορφή βίας.
Η ασφάλεια ανθρώπων και εγκαταστάσεων δεν μπορεί και δεν πρέπει να είναι έργο των πανεπιστημιακών.
Η δουλειά τους είναι ερευνητική και διδακτική και όχι να ανακατεύονται σε πράγματα που δεν γνωρίζουν.
Αν οι διοικήσεις των ΑΕΙ θέλουν να συμβάλλουν στην εδραίωση της τάξης και της νομιμότητας στους χώρους τους, χρειάζεται να στηρίξουν με κάθε μέσο και τρόπο την Πανεπιστημιακή Αστυνομία. Επίσης, χρειάζεται να ξαναφέρουν τους πραγματικούς φοιτητές στα αμφιθέατρα.
Η μαζική τους παρουσία θα είναι καταλύτης και θα αφαιρέσει ζωτικό χώρο από τα γκρουπούσκουλα. Πρέπει να εφαρμοστεί άμεσα η υποχρεωτική παρουσία στα μαθήματα μέσω ηλεκτρονικού παρουσιολογίου (σάρωση QR μέσω app). Έτσι και τα μαθήματα θα αναβαθμιστούν και η νομιμότητα θα προαχθεί.
